साहित्य

हाम्रा लागि के गर्यौ र आफ्नै लागि गर्यौशिखरैमा पुगे पनि नजरबाट झर्यौ कायाकल्प गर्छौं भन्यौ नारा मात्र गायौउज्यालोको आशा देखाइ अध्यारोमा ल्यायौचढि हाम्रै काँधमाथि कयौं खोला तर्यौशिखरैमा पुगे पनि नजरबाट झर्यौ नीति , थिति धुलो भयो प्रधान भयो शक्तिइमानको खडेरी भो रित्तियो देशभक्तिदेश भन्यौ , जनता भन्यौ के के भ्रम छर्यौशिखरैमा पुगे पनि नजरबाट झर्यौ । पुरा पढौ

ताजा पदाधिकारी पनि देखियोयोग्य उत्तराधिकारी पनि देखियोदेशका निम्ति के लछारे यिनलेरुसमृद्धि सूचकांक पनि देखियो। कस्तो ठट्टा गरेर बोलेको मन पर्योबोलीमा दम्भ घोलेको पनि मन पर्योयहाँको सब कदम मन पर्ने भयो नैपल्ला घरेलाई मन खोलेको मन पर्यो। प्रजातन्त्र भन्नेले पनि त लुट्यो हामीलाईसमाजवाद वालाले पनि चुट्यो हामीलाईजाने अब खै कता केका लागि सोझो जनचुनाव भनिरहेछन् सुन्दैमा पुग्यो हामीलाई । पुरा पढौ

रोएको छ गाउँबस्ती हुनसम्म भयोघर खेत पहिरोले बगाएर लयो। दोभानमा खेत हजुर ,त्रिवेणीमा घररातै भरी झरी पर्दा लाग्छ सधैं डरतगारोमै आइसक्यो खहरेको छालघरभित्रै पस्न लाग्यो लौन पापीकाल । रोएको छ गाउबस्ती हुनसम्म भयोघर खेत पहिरोले बगाएर लयो । आकाशबाट मुसुलधारे पानी पर्दा खेरीघर छोडेर हिड्नु पर्छ हामी सधैं भरीबाडी आयो घरबास पार्यो सत्यनासहामी दुखी कहाँ जानु त्रिपालकै बास । रोएको गाउँबस्ती हुन सम्म भयोघरखेत पहिरोले बगाएर लयो । पुरा पढौ

नमस्कारमहोदय/महोदया,म आजइतिहासको धेरै भित्रसम्म पुगेरआशङ्कामय पीडा बोकेरबगिरहेको एउटानुनिलो आँसुको धारएउटा नुनिलै कथा लिएरहजुरहरू समक्ष उभिएको छु।" कयौँ वर्षदेखिसडक किनारकाएकहुल विवश चिसा चुल्हाहरूअभावका काँडा कुल्चेरप्रत्येक नयाँ योजनाका फाइलहरूभित्रआफ्नो अस्तित्व खोज्दैप्रतिक्षामा छ्न्सारा रातसारा दिन(हुन त तिनीहरूका लागिदिन र रातमा के पो फरक छ र)तिनीहरूकोओछ्यानका थाङ्नाभरि सुतेको छव्यथाले पोलेका शब्द-स्वरहरूलेअोसिएको खपिनसक्नुको एउटा गन्धतिनीहरूसधैँसुकेको खोक्रो बाँसझैँआफ्नो शरीर घिसार्दैअव्यक्त वेदनामा रोएका छन्विभिन्न स्वरमा एउटै क्रन्दनहजुरहरूलाई थाहा छ?दुलैदुला परेकोतिनीहरूकोफाटेको झोलामाअरू केही नभए पनिकुनाकोप्चामा चिप्लेकिरासरि टाँसिएका छन्… पुरा पढौ

'यो घडिलाई कति हाल्नु भो ?' नेता रामचन्द्रले कार्यकर्ता बलबाहुलाई सोधे | तीन हजार भन्दै बलबाहुले नेताको मुखमा हेरे | नेताले ओठ लेप्राउदै भने - यस्तो पत्धुलाई पनि तीन हजार ! काहाँ किन्नु भएको हो ? बलबाहुले नजीकैको पसलतिर औलाउदै भने - यहि पसलमा किनेको त हो | रामचन्द्र अल्लमल्ल पर्दै कुरा बङ्गाए - उ उता हेर्नु होस त कति राम्री केटी ! बलबाहु रामचन्द्रले देखाएतिर हेरि भने - हजुरकी… पुरा पढौ

पसले साहु र साहुनी साह्रै छुचा थिए | विभिन्न पिडित व्याक्ति,संघ संस्था, राजनैतिक पाटी र भाइ बैनी संगठनहरु दैनिक जसो पसलमा चन्दा, सहयोग र राहत माग्न आउने गर्दथे | त्यस अवस्थामा साहु लुक्ने गर्दथे भने साहुनीले भन्ने गर्दथिइन् - सहयोग त गर्न हुन्थ्यो | मालिक हुनु हुन्न, मुख हुदा हुदै नाकले पानी खान भएन ! यसो भन्दा भन्दै साहुनीको 'नाकले खान भएन' भन्ने थेगो बस्न गएछ | एक पटक आगोलागीबाट… पुरा पढौ

खुट्टामा लगाउने चप्पल शिरमा सजाउन मिल्दैनशिरमा सजाउने सिन्दूर खुट्टामा लगाउन मिल्दैन घमण्ड नगरे हुन्छ हजुर जति नै धनी भए पनिनुनको ठाउँमा सुन राखेर काम चलाउन मिल्दैन दृश्य ढुङ्गाको मूर्तिलाई हो ईश्वर सम्झिएर पुज्नेअदृश्य ईश्वरलाई ढुङ्गाको मूर्ति बनाउन मिल्दैन आफैं आत्महत्या गर्नेहरूले किन नसोचेका होलाएकपटक मरेपछि जीवित बनेर आउन मिल्दैन साथमा जीवनसाथी हुदा पनि किन होला कुन्निपहिलो प्रेमिलाई सम्झनाबाट हटाउन मिल्दैन । पुरा पढौ

झुक्याइरहे धेरै पल्ट कालुहरुलेखै त फेरि काम गरेनन् लालुहरुले उहिपारा फेरि धनकै कुम्लो बनाएपटक पटक ठगे सिपालुहरुले भने देश बनाएँ तर आफैँ बनिँएताज महल नै बनाए चालुहरुले मकै खाए धान कोदो गहुँ पनि खाएजस्तो खाए उस्तै फाले यी भालुहरुले सम्याएनन् पहाड आफ्नै दुनु सोझ्याएफेरि खासै केही गरेनन् ठालुहरुले । पुरा पढौ

केपी कमरेडलालसलामम मनकुमार तामाङजंगेलेउतिबेलै मास्न खोजेको जातचिन्नु भो नि !कि भुल्नु भोएक चोटि सम्झिनुस त………………………. !माफ गर्नुस्म तपाईलाईप्रधानमन्त्री होइनकेपी कमरेड भनेरै सम्बोधन गर्न चाहन्छुमलाई अझै पनिकेपी कमरेड नै प्यारो लाग्छप्रधानमन्त्री शब्दमा तखै के के जातीको गन्ध आउछप्रतिगमनतानाशाहीयतिओम्नीसत्तरी करोडमार्सी धानभस्मासुरहिटलरबेसारपानीबेलौतीको पातआदि आदि । डेकेन्द्र राजवंशीले आत्महत्या गरेपछिझापामा म एक्लै छुअस्ति आरके कमरेडले फोन गर्दा तपाईंलाई सोधेको थिएसिपी कमरेडसँग भेट नभएको पनि तेह्र वर्ष भएछमोहन चन्द्रले फोन गरिराख्छन्उनको फोन आउँदा खुसी लाग्छखै… पुरा पढौ

कुलानन्द त्यो दिन निराहार तथा कसैसंग नछोइकन मन्दिरमा घण्टी चडाउन जादै थिए | उनले धेरै किसिमका टिका लगाएका थिए | समुद्रले उनलाई बाटोमा भेटेका थिए | पन्ध्र मिनेट जति यी दुबै जना जाने बाटो एउटै थियो | कुलानन्दले आफ्नो वार्षिक धार्मिक योजना सुनाए - यो वर्ष ठूलो सप्ताहा लगाउनु परेको छ | होम गर्नको लागि एक मुरी जौ र एउटा ठूलो टिन गाईको घिउ खोज्नु छ | कोटमा पन्चौल (… पुरा पढौ