साहित्य

कविता : कोरोनाको कहर

बिना हात हतियार बिना शस्त्रअस्त्र बिना बम, बारुद आएको छ यो विध्वंसकारी कोरोना विध्वंस मच्चाउन अत्यन्तै शक्तिशाली बनेर संसार बिजेता बन्छु भनेर मान्छेहरूको अस्तित्व सिध्याउन भनेर प्रहार गर्न आएको छ मृत्युको दुर्गन्ध बोकेर कोरोना भाइरस मान्छे मान्छेका बिचको सुमुधुर सम्बन्धका पर्खालहरु भत्काउन महामारीको रुप लिएर आएको छ मान्छेका बस्तिहरुमा आफ्नो साम्राज्य फैलाउन सन्त्रास मच्चाउन आएको छ मृत्युको दुर्गन्ध बोकेर कोरोना भाइरस सन्सारभर गर्न खोज्दैछ राज लाखौं करोडौंमा जन्मिरहेको छ उसैगरी… पुरा पढौ

मुक्तक

बासुरी बनाऔं, मर्मभेदी गाना बनाऔं जीवन सर्वाेपरि ठान्ने जमाना बनाऔं उपचार नगर्ने हस्पिटल तत्काल खारेज गरी सके क्वारेन्टाइन बनाऔ, नभए पाइखाना बनाऔं कहरमा देशलाई चाहिए धन दिनुपर्छ, नाडीको मासी दिनुपर्छ हिम्मत र आत्मबल थपेर चुडिएका मन मनलाई गाँसीदिनुपर्छ सुनियो स्वास्थ्य सामग्रीमा ठूलै अनियमितता भएको अहिले पनि तलमाथि गर्ने जोकोहीलाई फाँसी दिनुपर्छ पुरा पढौ

मुक्तक : कात्रो किन्दा नि कमिसन…

विद्रोह गर्दै छ यो मन खै के खै केज्वाला निस्किदै छ झन् झन् खै के खै केहसिया हथौडाले टाउको फोर्नु छ तिम्रोकात्रो किन्दा नि कमिसन खै के खै के ! समानताको कुरा गर्दा सहयात्रीबाटै डण्डित छुपहिले एक थिए अहिले टुक्रा टुक्रामा खण्डित छुमासिने बेलामा कमिलाको पनि प्वाँख पलाउँछहिजो इन्क्लाब आयो भन्नेहरुबाटै प्रतिबन्धित छु पुरा पढौ

कविता : जिन्दगी विगत र वर्तमान

एउटा त्यो समय थियो जहाँ बसेर म त्यो भूगोलको मानचित्रमा म आफूलाइ खोज्थें अनि सेताम्य देश र हिउँ मान्छेको अनुभूति गर्थें आज यो समय छ जहाँ बसेर म त्यही माछापुछ«ेको काख आफ्नै झुपडी सम्झन्छु दूध गानिए झै गानिन्छु र चस्किन्छु लत्रक्क शरीर गल्छ न मनमा खुशी र न उमङ्ग नै न केही पाउने आशा छ न निराशा नै त्यो खेलेको आगनी र माटो त्यो दौडने गल्ली र गोरेटाहरु उफ्रिने कान्लाहरु… पुरा पढौ

गीत : केही ठेगान छैन यो जिन्दगानीको

ढुङ्गाको हैन यो मेरो देह , हो अन्नपानीकोकुन बेला ढल्छ केही ठेगान छैन यो जिन्दगानीको हावामै मृत्यु उडेको देख्छु भागेर कहाँ पो जाउँपानीमै मृत्यु बगेको देख्छु तिर्खामा के पो खाउँरोगको आगो , शोकको आगो चौतर्फी आगो छजीवनको नाउँमा चुँडिन बाँकी मसिनो धागो छ नराम्रो कुनै सपना हो कि , भ्रम अरु केही होचिमोटी हेर्छु आँफैलाई तर यथार्थ यही होथाहा छैन कैले एक मुट्ठी प्राण छोडेर जाने होजन्मेकै भेषमा मर्नु छ… पुरा पढौ

गीत : समयले आज यस्तो घाउ…

समयले आज यस्तो घाउ पार्यो दुनियाँलाईरुन पनि एउटै आँसु दियो बरै साझा बनाई फूल रुँदा काँडा रुन्छ ढुङ्गा रुँदा माटो रुन्छनङ कट्दा मासु दुख्ने मानवता साँचो हुन्छएउटा मुटु दुखी रुँदा दुख्छ अर्को दुखियालाईरुन पनि एउटै आँसु दियो बरै साझा बनाई धरतीको पीडा उस्तै आकाशको व्यथा उस्तैअटल भै उभिरने पहाडको कथा उस्तैउस्तै पीडा उस्तै व्यथा बोकि हिँड्ने दुनियाँलाईरुन पनि एउटै आँसु दियो बरै साझा बनाइ । पुरा पढौ

डर लुकाउने ठाँउ कहाँ छ ?

ती दाजुभाइ अनि बन्धु वर्ग भन्थे यो देश छ एक भूस्वर्ग छ नै पनि सानू चिटिक्क राम्रो बनाउँदैछ कि क्या हो नराम्रो कहिले असाध्यै ठुलो वर्षा पर्ने कहिले परे पानी धुलो नै नमर्ने पहिरो खसेर पुरिदिन्छ बस्ती अहिले कोरोनाले दिदैछ सास्ती कि सास्ती पा हो अपराध बढेर विद्वान भएन कि कोही पढेर कि प्रकृतिले ज्ञान गुण सिकाको कि दैबी शक्ति कसैले झिकाको कि लोभ पाप बढेर चुलियो कि मान्छे आफ्नै… पुरा पढौ

कविता : आदेश र भोक

हो म आज्ञाकारी भएको छु सरकारले भनेको सबै कुरा मानेको छु सरकारले साबुनपानीले होत धुन भन्यो मैले धोएको छु सरकारले सामाजिक दुरी बढाउन भन्यो मैले कसैलाई भेटेकै छैन सरकारले माक्स लागाउन भन्यो मैले लगाएकै छु हो मैले सबै आदेश मानेको छु मनमनै सोच्छु सरकारले मेरै लागि यो सब गरेको हो मैले सरकारलाई सहयोग गर्नु पर्छ हो यतिबेला मैले मेरो भान्सामा बसेर सोचिरहेछु यदी यस्तै यस्तै रहिरह्यो भने मैले सरकारको आदेश… पुरा पढौ

कविता : भोक र भाइरस

आफैंले आफैंलाई कैद गरेको छु कोठामा केही दिन देखि म स्वंघोषित बन्दि भएको छु । चोक सुनसान छ सुनसान छ यो सहर देश सुनसान छ बन्द छ उजेली दिदीको चियापसल भेट भएको छैन हुकुम दाइ सँग बिक्री भयो भएन थाहा छैन सेती किनारबाट बोकेको बालुवा । यतिबेला सरकारले भित्र बस भनेको छ म बाहिर निस्किएको छैन हो हुकुम दाइ सरकारले भित्रै बस मात्रै भनेको हो भोकै बस भनेको होइन । पुरा पढौ

कविता : चराहरूको दैनिकी

उठ्नुबचेराहरूको खबर बुझ्नुगुँड सफा गर्नुगुँडबाटै दूरदराजसम्म आशिर्वाद पठाउनुर ह्रदयमा उनीहरूकै मङ्गलाचरण पढ्नुहरदम, हरक्षणबचेरा सम्झनु र सम्झिरहनुचराहरूको दैनिकी बनेको छआजकल । जन्मँदै पखेँटा लिएर जन्मनेवेगवान चराका बचेराहरूजब हुर्क्यौला बन्छन्वायुपङ्खी सामर्थ्य प्राप्त हु्न्छ पखेँटाहरूमान चराहरूको चारा पर्याप्त हुन्छन गुँड, न आकासउनीहरू आफ्नो आकास आफैँ बनाउन चाहन्छन्जसरी चराहरूले बनाएथे कुनैबेलायो सनातन शृङ्खलाचल्छ र चलिरहन्छ हुर्के पनि बचेराहरूउडे पनि देश-देशावरकिन फुलको आवरणभित्रै भए झैँ लाग्छ उनिहरूकसरी खोज्लान् चाराकसरी बनाउलान् गुँडदुषित हावा चलिरहेछ जताततैविज्ञान आफैँ… पुरा पढौ

हाम्रो बारेमा
नेपालदुत पाठकसम्म समाचार, सूचना, विचार र मनोरञ्जन पुर्याउने डिजिटल दुत हो । यो समाचार पोर्टलले विचार, विश्लेषणमा सिमित नरही खोजी पत्रकारितालाई पनि बढाबा दिने लक्ष्य राखेको छ । विकास, निर्माण, समाज परिवर्तनका लागि भएका सकारात्मक पक्षहरु उजागर गर्दै सत्य, तथ्य र निष्पक्ष समाचार सम्प्रेषण गर्न हामी प्रतिवद्ध छौं…
पूरा पढाैं