१. कविता छन्द मा लेखे पनि गद्य मा लेखे पनि हामी कविताप्रेमी हरु को मूल उद्देश्य समाज मा असल विचार फैलाउने, स्वच्छ मनोरञ्जन को माध्यम ले समाज को सेवा गर्ने र मीठा मीठा र गहकीला काव्य द्वारा मातृभाषा लाई समृद्ध तुल्याएर जन्मभूमि को गौरव बढाउने नै हो ।
२. तर कविता लेख्दा मजबूत शब्दभण्डार को खाँचो पर्छ, यदि शब्दभण्डार कमजोर छ भने कि कवितै नलेख्ने कि एता उति तानतुन गरेर काम चलाउने समस्या आइपर्छ, जब कि तेसरी तानतुन गरेका शब्द ले कविता को सौन्दर्य बिगारिदिन्छ र लेखक र पाठक दुवै लाई पीडा दिन्छ । छन्दोबद्ध कविता को क्षेत्र मा त यो समस्या परिरहन्छ ।
३. तर केही कवि हरु शब्दभण्डार का धनी हुन्छन् । उनीहरु जसरी पनि छन्द मिलाउन शिपालु हुन्छन् । जस्तै लेखनाथ र देवकोटा, ई दुई महान् स्रष्टा नेपाली ले मात्र होइन विश्व ले नै गर्व गर्न पर्ने कवि हुन् । अचेल पनि केही कवि मा आंशिक रूप ले त्यो गुण विद्यमान छ । कति लाई आफ्नो घर गृहस्थी ले कविता मा लागिरहने फुर्सद हुन्न र प्रतिभा भएर पनि शब्दभण्डार मा कमजोर हुन्छन्, उनीहरु भाव ले भरिएका हुन्छन् र हृदय सरस हुन्छ र पनि शब्द नपाएर आफ्नो उद्गार बाहिर ल्याउन पाइरहेका हुँदैनन् ।
४. शिपालु कवि हरु को कर्तव्य हुन्छ उनीहरु लाई वैकल्पिक शब्द सिकाइदिने । तर नेपाली मा प्रायः के भइरहेछ भने कतिपय शिपालु कवि हरु छन्द मा लेख्ने ठूलो उत्साह लिएका नवोदित कवि हरु लाई गलत कुरा सिकाएर हतोत्साह बनाइदिन्छन् । उदाहरण का लागि शार्दूलविक्रीडित छन्द मा माथिल्लो पंक्ति मा ुु के देश ले पाउला रुुु लेखेर पछिल्लो पंक्ति मा के तेस ले पाउला ? भनेर टुंग्याउन मिल्ने र राम्रो पनि बन्ने अवस्था मा विचरा कथित शिपालु कवि उदीयमान कवि को ुु तेसुु प्रयोग सँग एसरी उतर्सिन्छ कि शायद तेस बेला के बोल्ने हो ? होश पनि पाउन्न होला ।
